Er bestaan verschillende redenen om tegen abortus te zijn. Sommigen beschouwen de ingreep als ‘moord’. Anderen menen dat het toestaan van abortus leidt tot het uit de hand lopen van seksueel gedrag: de moraal zou erdoor verlaagd worden. Weer anderen menen dat in de natuur niet mag worden ingegrepen en zwangerschap is een voorbeeld van zo’n natuurverschijnsel.
 
Binnen het christendom wordt het bijbelse gebod ‘Gij zult niet doden’ geïnterpreteerd als een verbod op abortus. De katholieke kerk is ertegen. Er bestaan uitzonderingen, bijvoorbeeld als een vrouw door haar zwangerschap in levensgevaar verkeert. Ook de overheid en oorlogen (zwangerschap na verkrachting) kunnen oorzaak zijn van een uitzondering. In de protestantse wereld is de ingreep meer aanvaard.
 
Binnen de islam verschillen de meningen over het plegen van abortus. De meest extreme islamitische rechtsgeleerden wijzen abortus resoluut af. Anderen staan het toe tot op het moment dat ‘de ziel van het kind wordt ingeblazen’, tachtig dagen na de verwekking. Ook in het geval van een levensbedreigende zwangerschap mag over het algemeen abortus worden gepleegd. In streng extremistische islamitische kringen is het plegen van abortus ten strengste verboden. Het thema wordt genoemd als één van de vele voorbeelden van westerse decadentie. Voorbehoedmiddelen zijn in de islamitische praktijk wel toegestaan.
 
Binnen het jodendom is abortus toegestaan voor zwangere vrouwen die in gevaar verkeren. Met uitzondering van sommige orthodoxe autoriteiten staat men ook ‘niet-noodzakelijke’ abortus over het algemeen toe.
 
De hoge ethische en religieuze normen rond abortus staan in schril contrast met de vanzelfsprekendheid waarmee het leven van (politieke, religieuze, militaire) tegenstanders mag worden beëindigd. Dat geldt niet alleen voor het conflict tussen Israël en zijn buurlanden. Als middel om burgers van de tegenpartij - ook onschuldige kinderen en baby’s - van het leven te beroven, lijkt intussen zelfs zelfmoord een geoorloofd en aanvaardbaar middel. Het plegen van aanslagen op de levens van anderen lijkt door religie eerder te worden gestimuleerd dan afgeremd.
 
Volgens wetenschappers is in de eerste maanden van de zwangerschap nog geen sprake van intelligent menselijk leven: de foetus zou nog niet in staat zijn pijn te voelen. De argumentatie rond abortus draait grotendeels om de vraag of de mens mag ingrijpen in zwangerschap en geboorte of dat de mens zich moeten buigen voor de wil van God.