Madeleine Albright

Geboren op 15 mei 1937 in Praag als Marie Jana Korbel. Haar grootmoeder geeft haar de bijnaam ‘Madeleine’.
Wanneer de nazi’s Tsjecho-Slowakije binnenvallen voor WO II, vlucht Albright met haar familie naar Engeland. Achteraf heeft dat wellicht hun het leven gered. Veel andere leden van de joodse familie worden gedood tijdens de holocaust.
Albright verklaart later dat ze haar joodse achtergrond pas als volwassene ontdekte.
Na de oorlog gaan ze terug naar Tsjecho-Slowakije, waar haar vader voor de oorlog diplomaat is geweest. Het leven daar is moeilijk en in 1948 verhuist het gezin naar de VS. waar Marie de naam Madeleine aanneemt. Ze wordt in 1957 staatsburger van de VS.
Trouwt in mei 1959 met de journalist Joseph Albright, met wie ze drie dochters krijgt. Het paar scheidt in 1982.
Albright volgt een opleiding in de politicologie, waarmee ze de doctorstitel verkrijgt.
Albright treedt in de voetsporen van haar vader. In 1972 wordt ze politiek actief door de verkiezingscampagne van de democratische senator Edmund Muskie te steunen. Van 1976 tot 1978 werkt ze voor Muskie als chief legislative assistant.
Van 1978 tot 1981 werkt Albright onder andere voor de National Security Council en in het Witte Huis onder president Jimmy Carter.
Wanneer tussen 1981 en 1983 de republikeinen in het Witte Huis zitten, zit Albright niet stil. Ze is medeoprichter van het Center for National Policy, een non-profit instelling, geeft les aan verscheidene universiteiten en onderzoekt de politieke veranderingen in de Sovjetunie en Oost-Europa in het begin van de jaren ’80.
In 1993 kiest president Clinton haar als ambassadeur voor de Verenigde Naties, haar eerste diplomatieke functie.
Als ambassadrice ligt Albright regelmatig overhoop met secretaris-generaal Boutros-Ghali. Aan het eind van zijn ambtstermijn blokkeert de regering van Clinton zelfs een tweede termijn, waardoor Albright populariteit verliest in de Arabische wereld.
Albright bekritiseert Boutros-Ghali onder andere omdat hij een rapport openbaar maakt over de Israëlische bombardementen op een VN-vluchtelingenkamp in Libanon in 1996, waarbij ruim 100 vluchtelingen gedood worden. In het rapport staat onder andere dat de aanval geen vergissing is, zoals Israël beweert.
Door deze actie wordt Albright gezien als iemand die zich laat leiden door joodse en Israëlische lobbyisten en haar eigen joodse achtergrond.
Eind 1996 geeft het Amerikaanse congres unaniem zijn goedkeuring aan haar benoeming, waardoor Albright in januari 1997 wordt ingezworen als de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken in de VS.
Vlak voor haar benoeming, in december 1996, haalt Albright zich de woede van een deel van de internationale gemeenschap op de hals door te zeggen dat de Amerikaanse sancties tegen Irak, waarbij meer kinderen gedood worden dan door de atoombom in Hiroshima, gerechtvaardigd zijn.
Door haar rol tijdens de oorlog in Kosovo en Bosnië is Albright ook niet geliefd bij de Serviërs in voormalig Joegoslavië.
Madeleine Albright spreekt zes talen. Ze heeft zich tijdens haar carrière ingezet voor de rechten van vrouwen op internationaal niveau. Na afloop van haar carrière heeft ze haar memoires gepubliceerd onder de titel Madam Secretary.
Het boek bevat onder meer een gedetailleerd verslag van diverse vredesbesprekingen tussen Israëli’s en Palestijnen.