“Zorg dat het woord Jood niet alleen een associatie met gaskamers opwekt”
 
Na afloop van de Tweede Wereldoorlog vindt een in ons land opgegroeide jood een nieuwe reden om aliya te maken – en dan wel specifiek naar Israël-Palestina. De inhoud van de ingezonden brief spreekt voor zichzelf.
 
“Iedere lezer vindt er iets terug wat betreft zijn eigen Alijah; wat hem of haar bewogen heeft het veilige Nederland te verlaten, niet om naar een nog veiliger en/of nog rijker land te trekken, - zoals Australië of de V.S. – maar naar Israël, met al de verstrekkende consequenties die zulk een stap inhoudt.
Vele van onze eigen overwegingen, over de verschillende aspekten van zulk een drastisch besluit, vinden wij op de een of andere manier terug, in de uitingen van bovengenoemde Olim; om dan, wie weet, voor de hoeveelste keer, een balans te trekken, van die stap die wij vele jaren geleden hebben gedaan.
 
Een van de cardinale vragen, die wij aan ons zelven moeten stellen, is de emotionele verhouding tot Nederland; om het besluit op Alijah te gaan alleen te funderen op een of meerdere antisemitische incidenten, die wij wel of niet persoonlijk hebben beleefd, mag voor een gedeelte van de oliem beslissend zijn geweest; maar dit geldt niet voor iedereen.
 
Mijn beroep is gids; op een bepaald moment komt een steeds weerkerende vraag op bij de Nederlandse touristen: “wat heeft je naar Israël gebracht?”
 
Dan kan je natuurlijk hele verhalen afsteken over Zionisme enz., maar als ik een treffend antwoord wil geven, dan beroep ik mij op een message die ik in mij heb gevoeld: een message van al mijn familieleden, vrienden en kennissen, die de oorlog niet hebben overleefd; kortom, een opdracht van de gehele Kehillath Jisrael die in de oorlog zijn vermoord vanwege hun Joode-zijn; een onuitgesproken boodschap: “Ga naar Israël werk mee aan de opbouw van het Land; doe het te onzer nagedachtenis; doe iets dat een waardig joods antwoord is op dit zinloze moorden; zorg dat het woord Jood niet alleen een associatie met gaskamers opwekt; Maak de naam Israël groot.”
 
Een soort van testament, niet alleen met letters maar met bloed geschreven; ik neem aan, dat vele Oliem die in de jaren na de oorlog zijn geëmigreerd, deze gedachtegang kunnen navoltrekken; en mijn vraag is of elementen van zulke overwegingen ook bij hedendaagse Oliem een rol hebben kunnen spelen.
 
Dit is dan tevens een antwoord op de bovengestelde vraag: “Waarom heb je Nederland verlaten?” Het was geen rug toekeren naar Holland, het was geen afscheid nemen van een land waar je geboren / getogen bent, het was een afscheid dat je in koop moest nemen, om een roep te volgen, die ik als overlevende aan de verdwenen joodse wereld schuldig ben.   
 
(naam en adres van de inzender bij de redactie bekend)