Herverdeling
Na afloop van de Zesdaagse oorlog (juni 1967) komt de Israëlische minister en vice-premier Yigal Allon (1918 – 1980) met een plan dat nieuwe grenzen in het Midden-Oosten moet vastleggen. In feite betreft het een nieuwe verdeling van land tussen Israël en buurland Jordanië. Het gaat voornamelijk om land dat eerder door Arabische landen geannexeerd werd, maar tijdens de Zesdaagse oorlog door Israël veroverd is: de Westoever van de Jordaan (Judea en Samaria), de Gazastrook en Oost-Jeruzalem.
Grote stukken land moeten onder Jordaans gezag komen. Dit gaat vooral om gebieden langs de Westoever die in 1948 bezet en in 1949 door Jordanië geannexeerd zijn en waar voornamelijk Arabieren wonen. Het betreft onder andere de steden Jenin, Nablus, Ramallah, Bethlehem en Hebron. 
  
Buffer
In ruil voor het opgeven van deze gebieden behoudt Israël een smalle strook land in de vallei direct langs de Jordaan, de rivier die in het oosten de grens vormt met Jordanië. Door middel van een vrij begaanbare weg is dit gebied verbonden met het stuk Israëlisch land dat verder naar het zuiden langs de Dode Zee loopt. Door het behouden van land aan de kant van de grens heeft Israël ruimte om delen van haar leger op te stellen, om eventuele aanvallen van Arabische buurlanden vanuit het oosten lang genoeg tegen te kunnen houden om de rest van het leger te mobiliseren. Allon, die een groot militair-strategische denker genoemd wordt, schat dat Israël hier zo’n 700 vierkante mijl voor nodig heeft, van de 2.100 die de Westoever in totaal bestrijkt.
 
Jeruzalem voor Israël
Allon schrijft in juli 1967 dat Jeruzalem door een weg verbonden moet worden met de gebieden langs de Dode Zee. Hij vindt het belangrijk dat de stad - in 1948 door Jordanië bezet en een jaar later geannexeerd, binnen het Israëlische grondgebied valt. Israël krijgt daarom een ruime strook land tussen Jeruzalem en Ramallah waardoor het Jordaanse grondgebied tussen Ramallah en Bethlehem in twee stukken verdeeld wordt. Deze worden met elkaar verbonden door middel van een vrij begaanbare weg.
Ook het Israëlische gebied wordt verdeeld, door een strook land ter hoogte van Jericho, die een directe verbinding vormt tussen de gebieden rond Ramallah op de Westoever, en de Oostoever van de rivier, oftewel Jordanië.
 
Vruchtbare grond
Vrijwel de gehele Gazastrook, die sinds 1948 door Egypte bezet was maar tijdens de oorlog door Israël.is veroverd, is volgens het plan in handen van Israël. Op den duur is het de bedoeling dat de Arabische bevolking van het gebied verhuist naar de Arabische gebieden op de Westoever en dat Joden de Gazastrook gaan bewonen. Alleen het gebied rond de stad Gaza zelf, haar Middellandse Zeehaven en een stuk land aan de zuidoostkant van de stad, komen volgens dit plan onder gezag van Jordanië. Ook hier vormt een weg de verbinding tussen dit gebied en Jordaans land in het oosten, in de richting van Hebron.
Palestijnse bronnen protesteren dat dit plan ervoor zorgt dat juist de meest vruchtbare gebieden in Israëlische handen blijven, waaronder het gebied in de Gazastrook dat erg geschikt is voor het verbouwen van citrusvruchten en het voor boeren erg aantrekkelijke gebied langs de Jordaan.
 
Strategie
Volgens sommigen is het Allon-plan het resultaat van bewuste handelingen voor en tijdens de Zesdaagse oorlog, waarbij Palestijnen met opzet uit deze gebieden verwijderd zijn en na de oorlog nooit toestemming hebben gekregen om terug te keren.
In 1968 wordt het Allon-plan aangenomen door de Israëlische regering. Op dat moment wordt het land geleid door de Arbeiderspartij, waar niet alleen Allon, maar (later) ook Yitzhak Rabin en Shimon Peres lid van zijn.
 
Bezet of bevrijd
Israël sticht in de tien jaar die volgen een twintigtal nederzettingen in het gebied langs de Jordaan om haar positie in dat gebied te versterken, en ziet af van bouw in het berggebied dat van Nablus via Jeruzalem naar Hebron loopt.
Bij de verkiezingen van 1977 wordt de Likoed-kandidaat Begin minister-president. Als een journalist hem vraagt naar de bezette gebieden, antwoordt hij: “Welke bezette gebieden? Als u Judea, Samaria en de Gazastrook bedoelt, dat zijn bevrijde gebieden. Zij zijn een deel, een integraal deel, van het land Israël.”
 
Voorlopig
Het Hooggerechtshof van Israël bepaalt dat het stichten van nederzettingen niet betekent dat Israël een definitieve claim heeft op gebieden in de Westoever. In 1979 stelt het dat internationale onderhandelingen kunnen leiden tot een nieuwe regeling, die het lot van “nederzettingen die in de bezette gebieden gevestigd zijn” zal bepalen.
 
Voorspel
Achteraf wordt het plan gezien als het begin van de bezetting van grote stukken land en haar Palestijnse inwoners door Israël. De Palestijnen die er wonen worden anders behandeld dan de Joden, hebben minder rechten en minder bewegingsvrijheid. Sinds 1967 is terugtrekking van Israëlische troepen en het ontmantelen van Joodse nederzettingen uit de gebieden regelmatig onderwerp van onderhandelingen geweest. Zulke voorstellen stuiten echter op veel weerstand aan Israëlische kant en een oplossing is jarenlang ver weg geweest.
 
Ommezwaai
In 2004 komt de Israëlische premier Sharon plotseling (volgens sommigen onder zware druk van Bush Jr) met het voorstel een aantal nederzettingen te ontruimen. Het brengt bij de kolonisten veel onrust teweeg. In augustus 2005 worden de nederzettingen in de Gazastrook - onder toezicht van het IDF - daadwerkelijk ontruimd. Sharon wint er in de hele wereld enorm aan respect mee. Sindsdien wordt hij gezien als de enige die genoeg macht en kracht heeft om het conflict tot een oplossing te brengen. Algemeen is de verwachting dat Israël zich des te harder zal opstellen als het om een groot deel van de Westbank (de oorspronkelijke gebieden Judea en Samaria) gaat.