De filosofe Hannah Arendt brengt een sterk onderscheid aan tussen anti-judaïsme en antisemitisme. Ze gaat zover te stellen dat de beide termen niets met elkaar te maken hebben. Zij beschouwt antisemitisme als een raciale theorie, waarin beargumenteerd wordt dat joden minderwaardig zijn.
 
Anti-judaïsme betekent in haar beschouwing ‘tegen het religieuze jodendom’. De term komt uit de tijd van de eerste christenen. Een deel van hen meende dat, om christen te worden, een persoon eerst joods moest zijn en bijvoorbeeld besneden moest worden. Een ander deel vond dat het geloof toegankelijk was voor iedereen en dat men niet joods hoefde te zijn. Het woord anti-judaisme komt van deze eerste christenen, die zichzelf als ‘anders’ wilden bestempelen dan de joden en dat met de term ‘anti’ deden.
 
Antisemitisme wordt doorgaans beschouwd als een product van de samenleving, terwijl anti-judaïsme in strikte zin genomen religieus van aard is. Het onderscheid is niet altijd te maken. Er zijn ook mensen die anti-judaïsme als onderdeel van of als dekmantel voor antisemitisme beschouwen. Hetzelfde gaat op voor anti-zionisme.