In de Romeinse beschaving werden andersdenkenden (christenen, martelaren) voor de leeuwen gegooid. Op schepen werden mensen gekielhaald.  Met een lang stuk touw werd de gestrafte onder het schip doorgehaald. Wie het overleefde was vrij. In het Wilde Westen werden boosdoeners gelyncht.

Ook (christelijke) Europese overheden wisten er raad mee. Ongehoorzame mensen werden gevierendeeld. Wie niet braaf was werd met behulp van paarden en een stuk touw aan armen en benen uit elkaar getrokken. Een soortgelijke methode was radbraken: iemand langzaam de rug breken door hem of haar op een draaiend rad uit elkaar te trekken. Een tot de fantasie van de brave omstanders sprekende straf was de brandstapel. Joden, ketters en heksen werden in het openbaar, onder het oog van pleinen vol toeschouwers, levend in brand gestoken.

Wie denkt dat het er in het Europa van de twintigste eeuw humaner aan toe gaat, heeft het mis. Onze moderne wereld kent de zogenaamde technologisch hoogwaardige massa-executies. Grote groepen soldaten en burgers krijgen de doodstraf voor wat hun overheid aanricht. Een paar voorbeelden: chloorgas, mosterdgas, gasauto’s, gaskamers, brandbommen, fosforbommen, Agent Orange en atoombommen.

Volgens wetenschappelijk onderzoek heeft dit soort overheidsmaatregelen (democide) in de 20^e eeuw circa 200.000.000 (tweehonderd miljoen) mensen het leven gekost.