Unicum in de wereldgeschiedenis

De aanwezigheid van een moderne militaire macht in Joodse handen is niet vanzelfsprekend. Na de verdrijving van het volk uit het land Israël (Assyrië en Babylonië; 500 tot 600 jaar v. Chr. ) tot het midden van de 20e eeuw n. Chr. is van een militaire joodse macht geen sprake geweest.

Koninkrijk

Alleen circa drieduizend jaar geleden, in de regeringsperiode van Saul, David en Salomo, ontwikkelde het volk Israël een bescheiden ‘internationaal’ militair optreden - met wisselend succes.

De opstanden tegen de Romeinen kunnen nauwelijks als militaire confrontaties worden gezien: het was meer een onbeholpen bewapende burgerbevolking die zich tegen de militaire overmacht verzette.

Kracht

Volgens veel deskundigen is de moderne staat Israël in militaire zin één van de vijf sterkste op aarde. Er wordt beweerd dat de vrees voor Arabische uitroeiing van de joden  - ondanks de vele dreigingen - volkomen ongegrond is. De vanaf 1948 gevoerde oorlogen zouden de militaire superioriteit van Israël onomstotelijk hebben aangetoond.

Tegelijk is de eeuwenlange mythe dat joden slechte soldaten zouden zijn achterhaald. Zowel in W.O. I als W.O. II onderscheidden joodse brigades zich door moed en vechtlust. De geschiedenis na W.O. II kent verscheidene door Israël uitgevoerde militaire acties die wereldwijd opvallen door hun precisie en doeltreffendheid.

Na de oorlogen van 1967 en 1973 wordt de slagkracht van het land niet alleen in de Arabische wereld gevreesd en gerespecteerd. Over de nucleaire macht van het land, d.w.z. of Israël al dan niet atoomwapens kan inzetten, wordt wereldwijd druk gespeculeerd. De autoriteiten van het land zelf zijn er onduidelijk over.

Geweld

Vanaf eerste aliya, rond 1880, doet zich Arabisch geweld voor tegen de in Palestina wonende joden.

Er zijn problemen aan de grenzen en ruzies over waterrechten. Er wordt inbreuk gepleegd op landbouwgronden en huizen. De joden staan voor de keus óf voor hun rechten te strijden óf weerloos aan hun buren te zijn overgeleverd. Aanvankelijk stellen de joden eigen bewakers (shomrim) aan; later worden de joodse bezittingen door Arabieren bewaakt. Omdat aan de kwaliteit van die bewaking wordt getwijfeld richten de Joden gewapende groepen op, bestaande uit eigen mensen.

Over het feit dat de Palestijnse Arabieren met het geweld begonnen zijn wordt in Arabische literatuur en nieuwsmedia niet  geheimzinnig gedaan.

IDF

De Israel Defense Forces (schrijfwijze overgenomen van de website van de IDF: www.idf.il) is een fundamenteel onderdeel van het leven in Israël en steunt voornamelijk op de bereidheid van de burgerbevolking om - via vrijwillige dienstplicht  - als reservist op te treden. Kan tevens als hoofdfactor worden gezien voor de integratie van de verscheidene culturen binnen de Israëlische gemeenschap.

In de eerste jaren van de staat Israël oefende de IDF waarschijnlijk een grotere invloed uit dan alle andere organisaties. Nu staat de IDF, samen met het schoolsysteem, bovenaan als bevorderaar van nationale integratie.

Met de oprichting van de staat in 1948 voerde Israël de dienstplicht in voor mannen en vrouwen.

Men onderscheidt de verplichte militaire dienst, de reservisten en de ‘gewone’ dienst. Ook de in Israël wonende Druzen zijn - volgens Israëlische bronnen op uitdrukkelijke eigen wens - dienstplichtig.

Alle jonge Israëlische mannen en vrouwen krijgen een grondige militaire opleiding. Jaarlijks moeten ze zich een aantal weken melden voor herhalingsoefeningen. Om die redenen beschouwen veel Palestijnen alle Israëli’s als soldaten en de zelfmoordaanslagen als niet tegen burgers gerichte geoorloofde militaire acties.

Rond het jaar 2000 doet zich in het Israëlisch leger een opmerkelijk verschijnsel voor. Hele groepen soldaten protesteren tegen het optreden in de Palestijnse gebieden.  Luchtmachtofficieren weigeren opdrachten uit te voeren. Regering en legerleiding worden gedwongen zich op de effecten van hun handelen te bezinnen.

In augustus 2006, na afloop van de 34-daagse oorlog met  Libanon, tegen Hezbollah, komen veel waarnemers tot de conclusie dat Israël niet alleen de propagandaslag verloren heeft, maar ook de oorlog. De teleurstelling komt tot uiting in kritiek op en ernstige twijfel aan de bekwaamheid van legerleiding en verantwoordelijke politici. Zowel Olmert als Peretz raken veel van hun populariteit bij het Israëlische volk kwijt.

VOORLOPERS VAN HET ISRAËLISCHE LEGER:

·    Bar Giora. (1882 – 1917)

·    HaShomer.

·    Haganah

·    Irgoen Zwai Leumi (acroniem: ‘Etzel').

·    Lehi (of: ‘Lechi’)

·    Joodse Verzetsbeweging.

·    Joodse Brigade.