Ook: jih¨¡d, dzihad, dzjihaad. <Arabisch, afgeleid van jahada: streven, uiterste poging. De Jihad wordt wel de zesde geloofszuil van de islam genoemd. Het is een algemene aanduiding voor de heilige of geloofsoorlog van moslims. De term wordt gebruikt voor verschillende begrippen.  

De Grote Jihad is volgens moslimsites de interne strijd die de mens hoort te voeren tegen het kwade, bijv. in zaken. Westerse commentatoren bagatelliseren het belang ervan. Ze menen dat de andere betekenis, namelijk de strijd tegen de ongelovigen, de kern van de zaak is.  

De Kleine Jihad is de heilige oorlog tegen de ongelovigen. Oorspronkelijk ging het om een verdedigingsoorlog tegen indringers. Voor moslimfundamentalisten houdt Jihad tevens een heilige plicht in om het ware geloof, de islam, desnoods met geweld te verspreiden. Het woord staat in de islamitische wereld ook voor de al dan niet gewelddadige strijd tegen afvalligen: moslims die het geloof de rug hebben toegekeerd. Verder kan worden gedoeld op begrippen als geestelijke worsteling, extra inzet, bijzondere inspanning, etc.

Dat het woord alleen maar zou staan voor de islamitische heilige oorlog tegen het Westen lijkt dus onjuist. In de westerse wereld wordt het woord Jihad voornamelijk gebruikt om de strijd aan te duiden die islamitische (niet alleen Palestijnse) terroristische bewegingen voeren. Ook dat de strijd alleen tegen het Westen gericht zou zijn is een misverstand. Ook in het Oosten, in Azi§Ý, in China en in India, Indonesi§Ý en Maleisi§Ý, woedt deze vorm van Jihad. Geregeld verschijnen berichten in de pers over moslimfundamentalistische aanslagen in oosterse landen. Hetzelfde geldt voor de moslimwereld zelf. Ze zijn daar vaak gericht tegen seculiere (= ongelovige) regimes.

Westerse islamkenners hechten weinig betekenis aan de twee eerstgenoemde betekenissen van het begrip Jihad. Ze richten hun focus op de strijd tegen Isra§Ýl en het Westen. Ook zijn er islamkenners die de stelling verdedigen dat eerst Isra§Ýl aan de beurt is. Zodra dat overwonnen is zal de strijd zich meer op het Westen richten.

Het begrip Jihad is niet nieuw. Er was al sprake van in de Byzantijnse periode, tijdens de expansieoorlogen tegen onder meer de christenen (650-800). Ook de tegenkruistocht van Saladin (gericht tegen Renaud de Ch§Ótillon, 1182-1183) en de strijd van de Ottomaanse legers tegen het christendom zijn uitbarstingen van Jihad. Moslimlegers hebben bij herhaling in Europa huisgehouden en zijn uiteindelijk bij Wenen en in Zuid-Frankrijk (Karel Martel) tegengehouden.