· Arabische natie ten noorden van Israël/Palestina.
· Oppervlakte: 10.400 km2; 0,3 x Nederland, 0,3 x België.
· Aantal inwoners 3.578.000. Bovendien circa 800.000 Palestijnse vluchtelingen.
· Hoofdstad: Beiroet (1998: 1,5 miljoen inwoners).
Van oudsher staat Libanon bekend als het meest welvarende gebied in het Midden-Oosten. Het land is tot 1960 politiek stabiel, met Beiroet als het centrum in het Midden-Oosten van westerse en Arabische financiële belangen.
Het land is sinds de twee helft van de 20e eeuw - mede door eerst een burgeroorlog en daarna het conflict en de daaruit voortvloeiende gewelddadige strijd tussen drie partijen - economisch achteruitgehold.
Chronologie:
1943
Libanon wordt onafhankelijk van Frankrijk.
1958
Het eerste conflict: in navolging van Egypte slaan moslimgroeperingen een militante koers in en er breken vechtpartijen uit met christenen. De VS herstellen de rust door een troepenzending.
1970
De PLO vlucht na haar gewelddadige verwijdering uit Jordanië naar Libanon - door de al aanwezige moslims hartelijk welkom geheten - en kiest Beiroet als haar nieuwe hoofdkantoor.
1975-1976
Bloedige burgeroorlog tussen christenen (maronieten) en moslims (onder wie veel Palestijnen). Israël doet invallen.
1978
Eerste Israëlische invasie, n.a.v. een Palestijnse aanslag vanuit Libanon. In het zuiden worden VN-troepen gedetacheerd (UNIFIL) om partijen uit elkaar te houden.
1982
zondag 6 juni: tweede Israëlische invasie n.a.v. Palestijnse aanvallen op doelen in Noord-Israël. Het gaat erom de PLO, die een waar terreurbewind voert in Libanon en dorpen in Noord-Israël aanvalt, uit het land te verdrijven. Het Israëlische leger voert zware bombardementen uit, die veel (burger-) slachtoffers kosten. Het gevolg is demonstraties en zware internationale kritiek. In de (Palestijnse) vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla wordt tijdens de Israëlische militaire bezetting door christelijke Libanese milities (die boos zijn over de moord op hun leider) een bloedbad aangericht dat de wereldpers haalt. Israël verliest er veel sympathie mee.
1983
De PLO moet onder druk van o.a. Syrië Libanon verlaten en vlucht binnen de Arabische wereld alle kanten op. Enkele kopstukken vestigen zich in Tunesië.
2000
In mei trekt het Israëlische leger zich - onder druk van de Hezbollah en protesten uit eigen gelederen tegen het te grote aantal slachtoffers - uit Zuid-Libanon terug. Sindsdien is het in Libanon niet rustig: de gewapende strijd tussen bezettende Syrische troepen, het regeringsleger, de Hezbollah en het Israëlische leger duurt voort.
2005
Het leger van Syrië trekt zich onder zware internationale druk uit Libanon terug.
2006
Hezbollah vuurt geregeld regelmaat raketten af op het noorden van Israël. Nasrallah, leider van de groep, verklaart op tv dat hij over meer dan 12.000 raketten beschikt en ze zal gebruiken ook. In juli ontvoert de beweging twee Israëlische soldaten; vijf anderen komen om. Israël valt daarop Libanon binnen en bombardeert huizen van Hezbollah-leiders. Ook aan de infrastructuur van het land wordt forse schade aangebracht. Het doel is, de Libanese regering te bewegen Hezbollah aan te pakken en te ontwapenen (zoals in een VN-resolutie vastgelegd). Hezbollah slaat terug en blijkt over meer en betere wapens – afkomstig uit Syrië en Iran - te beschikken dan was aangenomen. Zo wordt een Israëlisch oorlogsschip zwaar beschadigd. Er vallen meer dan duizend Libanese en ruim 150 Israëlische doden. In de internationale pers wordt Israël veroordeeld om de disproportionaliteit van de acties. Na een maand (maandag 14 augustus) komt onder zware buitenlandse druk een staakt-het-vuren tot stand, dat al direct door Hezbollah wordt overtreden. Zowel Libanon als Hezbollah zien het eind van de strijd als een overwinning. De IDF trekt zich uit Libanon terug; in Israël realiseert men zich dat er niets is opgelost.