·                In 1907 geboren in het zuiden van Libanon.

·                Zoon van sjeik As’ad Al-Shukairy, die in de Ottomaanse periode wegens oppositie is verbannen naar het zuiden van Libanon.

·                Als kind verhuist hij naar Toulkarm in Palestina waar hij opgroeit met zijn moeder.

·                In 1916 verhuist hij naar Akka.

·                In 1926 maakt Al-Shukairy in Jeruzalem zijn school af.

·                Daarna gaat hij naar de Amerikaanse Universiteit in Beiroet. Hij wordt van de universiteit gestuurd na deelname in een demonstratie van Arabische studenten.

·                Al-Shukairy keert terug naar Palestina en schrijft zich in op het Instituut voor Rechten in Jeruzalem.

·                In deze tijd is hij werkzaam bij de krant Mir’at Alshark, dat ‘Spiegel van het Oosten’ betekent.

·                Nadat Al-Shukairy zijn diploma behaald heeft is hij werkzaam bij de advocaat Awni Abdul Hadi, één van de oprichters van de Istiklal partij, de ‘Onafhankelijkheids Partij’ in Palestina.

·                Hij ontmoet vele leiders van de Grote Syrische Revolutie, die in Palestina verblijven.

·                In de jaren dertig wordt Al-Shukairy actief in de grote nationalistische beweging in Palestina, die tegen de Britse bezetting is en tegen de zionistische bedoelingen voor Palestijnse grond.

·                Tussen 1936 en 1939 vindt in Palestina de Grote Palestijnse Revolutie plaats. Al-Shukairy neemt actief deel.

·                Hij verdedigt Arabische en Palestijnse gevangenen in Britse rechtzalen.

·                Na de revolutie wordt hij vervolgd door de Britten en vertrekt naar Egypte. Vlak na het uitbreken van WO2 keert hij terug naar Palestina en begint zelf als advocaat.

·                Hij houdt zich vooral bezig met Palestijnse grondkwesties en weet te voorkomen dat terreinen ten deel vallen aan de zionisten.

·                Als in het buitenland Arabische Bureaus worden opgericht wordt Al-Shukairy gekozen als de eerste directeur van het Arabische Media Bureau in Washington.

·                In 1946 wordt hij hoofd van het Centrale Arabische Media Bureau in Jeruzalem.

·                Tot 1948 verblijft hij in Palestina, daarna vlucht hij met zijn familie naar Beiroet in Libanon.

·                Een jaar later maakt de advocaat deel uit van de Syrische delegatie bij de Verenigde Naties.

·                Vlak daarna wordt hij benoemd tot Assistent-Secretaris-generaal van de Arabische Unie in Cairo. Dat blijft hij tot 1957.

·                In 1957 benoemt Saudi-Arabië hem tot afgevaardigde voor de Verenigde Naties. Daar maakt de Palestijnse advocaat zich sterk voor Palestina en andere Arabische landen.

·                Daarna wordt hij gekozen als representant van Palestina in de Arabische Unie.

·                Hij onderneemt stappen tot het vormen van de Palestijnse Etniciteit. Hij reist naar verschillende landen om met Palestijnse leiders te praten over de vorming van een nationale vertegenwoordiging. Zo wordt de PLO de vertegenwoordiger van het Palestijnse volk.

·                Tijdens de eerste conferentie voor de PLO (1964) wordt Al-Shukairy als president gekozen.

·                Na de Israëlische invasie van 1967 trekt Al-Shukairy zich terug uit alle officiële functies. Hij legt zich toe op schrijven. Hij woont tussen Cairo en Libanon in deze jaren.

·                In zijn huis blijft hij Arabieren ontvangen om te spreken over belangrijke politieke kwesties en meningen uit te wisselen.

·                In 1979 gaat hij naar Tunesië. Hij sterft in 1980.

·                Al-Shukairy laat vele boeken en publicaties na over diverse Arabische en Palestijnse kwesties.

·                De advocaat heeft altijd gesteld dat politieke onderhandelingen Palestina niet kunnen bevrijden en dat gewapende strijd de enige mogelijkheid is voor bevrijding.

·                Bovendien vindt hij dat de hulp van Amerika aan Israël verhinderd moet worden.

·                Volgens Al-Shukairy is olie een middel in de strijd tegen het imperialisme.

·                De Camp David-akkoorden beschouwt hij als verraad van Egypte naar Palestina en andere Arabische staten.