VN-resoluties  

De VN hebben in de loop der jaren tientallen resoluties over Israël en de Palestijnse kwestie uitgevaardigd. Zonder uitzondering keren ze zich tegen Israëlisch beleid en acties. Tegen Palestijnse acties of die van andere tegen Israël gerichte terreurorganisaties zijn geen resoluties aangenomen. Pro-Israëlische bronnen zien dat als bewijs dat de VN een anti-Israëlische organisatie is.

Conflict over een conflict

Pro-Palestijnse bronnen beklagen zich erover dat Israël er niet één heeft uitgevoerd. Israël verdedigt zich met het standpunt dat de Arabieren herhaaldelijk vernietigingsoorlogen tegen het land hebben gevoerd en dat Israël het recht heeft zich te verdedigen.

Van anti-joodse zijde wordt de Verenigde Staten verweten dat het met twee maten meet, door van onder meer Saddam Hoessein naleving van de resoluties te eisen en de resoluties tegen Israël niet te ondersteunen.

Proportie

Van pro-Israëlische kant komt de verwijtende vraag waarom er naar verhouding zo veel resoluties zijn ten nadele van de staat Israël, terwijl resoluties ter berisping van Rusland, China, Kroatië, Tsjechië, Afrikaanse en Arabische landen, waar de mensenrechten op grote schaal worden geschonden en bloedige moordpartijen plaatsvinden (Congo, Soedan), ontbreken.

Bezetting

De strijd spitst zich toe op resolutie 242, van november 1967. De indruk wordt gewekt dat deze zich beperkt tot de eis aan Israël tot terugtrekking uit bezette gebieden. Israël wordt eenzijdige schending verweten, omdat het de geëiste terugtrekking niet uitvoert. Israël beroept zich op de rest van de tekst van de resolutie, die ook van de andere partij (-en) verandering vraagt. Israël verdedigt zich met de opmerking dat de resolutie beide partijen maant de problemen in vrede op te lossen.

Machteloos

Sommige commentatoren zien in de vele tegen Israël gerichte resoluties het bewijs voor een principieel anti-Israëlische, zelfs antisemitische houding. De Arabische en in veel gevallen ook de islamitische wereld vormt volgens hen een machtsblok binnen de VN en werken daarmee een oplossing van het conflict tegen. Anderen wijzen erop dat de VS geregeld een veto uitspreekt over tegen Israël gerichte (voorgestelde) resoluties en daarmee een oplossing blokkeert. Het gebrek aan politieke en militaire macht maakt de VN volgens sommigen tot een papieren tijger, die steeds weer niet in staat blijkt grote conflicten te voorkomen of op te lossen. Ook het vaak krachteloze mandaat van VN-troepen (blauwhelmen met een schietverbod) staat ter discussie.     

Chronologisch overzicht van de belangrijkste resoluties over het Midden-Oostenconflict (bron en basis zijn de letterlijke tekst van officiële VN-rapportage):

*(AV = algemene vergadering. VR = Veiligheidsraad)   

1947, no. 181, AV*:

Verdelingsplan van mandaatgebied Palestina in een Joodse staat (54%) en een Arabische staat (45%) en Jeruzalem (1%) met een internationale status.

Het plan wordt door de Joden aanvaard, hoewel de echte zionisten het hele land wensen. De Arabieren (Palestijnen) wijzen het af. Die willen het hele land, zonder vreemde indringers;

1948, no. 194, AV:

Recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen naar hun huizen en vergoeding geleden schade;

1949, 11 mei, AV:

Toetreding Israël tot de VN.  De staat Israël verklaart de verplichtingen van het VN-handvest te accepteren en wordt in dit verband herinnerd aan resoluties 181 en 194;

1968, no. 252, VR:

Veroordeling van de wijziging van de internationale status van Jeruzalem.

(Israël heeft de stadsgrenzen verlegd, is bezig met de bevolking te veranderen (Joodse kolonisten) en annexeert het hele gebied. De resolutie wijst dat af;

1974, no. 3236, AV:

Zelfbeschikkingsrecht voor het Palestijnse volk;

1974, no. 3637, AV:

PLO krijgt status van waarnemer bij de VN;

1974, no. 3246, AV:

Over het recht op gewapende strijd voor alle volkeren die onder koloniale of vreemde overheersing leven;

1975, no. 3379, AV:

Zionisme is een vorm van racisme.

(Deze resolutie werd eind 1991 herroepen)

1980

Herbevestiging rechten Palestijnse volk

1984, 38/79, AV:

Mensenrechten voor de bevolking in bezette gebieden

1988, no. 607 VR en 1989, no. 611, VR:

Veroordeling van het Israëlische deportatiebeleid. Verzoekt Israël met klem zich te houden aan de Vierde Geneefse Conventie (zie 446 en 452)

1990, no. 673, VR:

Veroordeling van Israël’s weigering om VN-resoluties uit te voeren

2002, no. 1397, VR:

Twee onafhankelijke staten: Israël en Palestina, op basis van resoluties 242 en 338.

2004, no. 1559, VR:

 Vrede en veiligheid in Libanon. De tekst draait – zoals gewoon bij VN-resoluties - om de hete brij heen. Men bedoelt dat  terreurorganisaties als Hezbollah moeten worden ontwapend. Voor de volledige tekst zie http://nl.wikipedia.org/wiki/VN-Resolutie_1559.