Wereldvredesorganisatie.

Kan een herhaling van de Grote Oorlog (WO2, na WO1) niet voorkomen.

Al tijdens de Eerste Wereldoorlog (WO1) pleit de Amerikaanse president Wilson voor oprichting van een wereldvredesorganisatie.

In januari 1919 – direct na afloop van WO1 - begint de vredesconferentie van Parijs. De deelnemende landen besluiten tot oprichting van de Volkenbond en nemen dit plan als artikel 1 t/m 26 op het Verdrag van Versailles.

Op 10 januari 1920 start de Volkenbond in Geneve zijn werk. Leden van het eerste uur zijn de 32 landen die de Grote Oorlog (WO1) hebben gewonnen, en ook 13 neutrale staten. Tot 1937 komen er 21 andere landen bij. Opmerkelijk: de Verenigde Staten van Amerika, intussen uitgegroeid tot wereldmacht, doen niet mee.

Taken van de Volkenbond: o.a. het beheer van de voormalige Duitse koloniën, het Saargebied en Oberslesië, en ook het toezicht over de vrije stad Danzig.

In 1933 stappen Duitsland en Japan en vier jaar later Italië eruit, waardoor het aanzien van de organisatie sterk vermindert.

De Volkenbond heeft veel nuttig werk gedaan, maar kon weinig uitrichten als bij de besluitvorming de grootmachten betrokken waren. Machteloos moest men toezien hoe opnieuw een wereldomvattende oorlog, WO2, begon. Met de oprichting van de Verenigde Naties besluit de organisatie in 1946 zichzelf op te heffen.