Weizman

Geboren op 15 juni 1924 in Tel Aviv, maar opgegroeid in Haifa.
Weizman is een neef van Chaim Weizmann, de allereerste president van Israël.
Weizman volgt een opleiding tot gevechtspiloot bij het Britse leger, waar hij zich in 1942, als 18-jarige, aanmeldt om te helpen in de strijd tegen de Nazi’s.
Als hij na de oorlog weer in Palestina is, richt hij samen met een groepje andere piloten de Air Service van de Haganah op. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog is hij ook actief als gevechtspiloot, en tussen 1958 en 1966 is hij commandant van de Israëlische luchtmacht.
Hierna wordt hij vice-Chief of Staff. In die functie draagt hij in belangrijke mate bij aan het succes van Israël tijdens de Zesdaagse Oorlog.
In 1969 verlaat Weizman, met de rang van majoor-generaal maar zonder hoop om ooit nog General Chief of Staff te worden, het leger om de politiek in te gaan.
Na zijn vertrek uit het leger wordt hij lid van de Gahal-partij, die later de Likud zou worden, en is hij minister van Transport in de National Unity-regering (een coalitie tussen verschillende partijen) van Levi Eshkol, totdat de Gahal-partij in 1970 uit de coalitie stapt.
Tot 1972 leidt Weizman Gahal-Herut, maar daarna stapt hij uit de partij. In 1976 keert hij echter terug naar de Herut en een jaar later wordt hij minister van Defensie in de regering van Begin, wiens verkiezingscampagne hij met succes heeft geleid.
Als minister is Weizman lid van de Israëlische delegatie bij de gesprekken die later leiden tot de Camp David-akkoorden. Weizman, die steeds pacifistischere sympathieën krijgt, is een voorstander van het vredesverdrag tussen Israël en Egypte.
In 1980 trekt Weizman zich samen met Moshe Dayan, na een meningsverschil met Begin, terug uit de Herut-partij. Vier jaar lang richt hij zich op het zakenleven.
Weizman richt in 1984 zijn eigen onafhankelijke Yachad-partij op. Bij de verkiezingen wint hij drie zetels in de Knesset, waarmee hij deelneemt aan de National Unity-regering waarvan Shimon Peres en Itzhak Shamir om de beurt premier zijn. In deze regering is Weizman eerst minister van Arabische zaken en later minister van Wetenschap en Technologie.
In 1986 gaat Weizmans Yachad-partij op in de nationale Arbeiderspartij.
Een jaar nadat hij zich in 1992 opnieuw terugtrekt uit de actieve politiek, wordt hij gekozen als de zevende president van Israël. Op 13 mei 1993 wordt hij ingezworen.
Tijdens Weizman’s presidentschap maken zijn sterke karakter en informele manieren hem erg geliefd. Terwijl het noorden van Israël nog steeds getroffen wordt door aanslagen van Hezbollah en Hamas, bezoekt Weizman alle slachtoffers, hun families en ziekenhuizen.
Meer dan zijn voorgangers bemoeit Weizman zich actief met het politieke klimaat in zijn land. Als president uit hij openlijk zijn kritiek op de zittende regering, en probeert hij het mislukken van het vredesproces tegen te houden.
In 1996 nodigt hij Yasser Arafat uit voor een persoonlijk bezoek aan zijn huis in Caesarea. Dankzij Weizmans persoonlijke benadering lukt het hem om de communicatie tussen de Palestijnse en Israëlische autoriteiten open te houden.
Weizman is voorstander van een terugtrekking van de Golan in ruil voor vrede met Syrië maar krijgt hierdoor de woede van rechtse partijen over zich heen.
In mei 1998 wordt Weizman herkozen als president, maar een jaar later daalt zijn populariteit doordat de kranten bekend maken dat hij grote geldbedragen van zakenmensen ontvangt zonder dat aan de juridisch adviseur van de regering te melden. Vanwege de grote publieke kritiek die op dit nieuws volgt, wordt hij op 13 juli 2000 gedwongen om officieel af te treden .