Israël besloot tot een preventieve aanval. Het voerde daarvoor de volgende redenen aan:

1) In mei 1967 eiste  Nasser van Egypte het vertrek van de VN-troepen die langs het Suezkanaal waren gestationeerd – als buffer tussen beide landen. Tot verbazing van Israël vertrokken ze zonder slag of stoot.

2) Syrië en Jordanië sloten een militair pact met Egypte.

3) Nasser sloot de straat van Tiran – opnieuw, en tegen internationale afspraken (VN) in - af voor scheepsverkeer van en naar Israël, zodat geen doorvaart meer mogelijk was.

4) Nasser had zijn troepen op sterkte gebracht en gemobiliseerd. 5) Op 26 mei verklaarde Nasser dat Israël deze keer volledig verwoest zou worden. Ook andere Arabische leiders uitten oorlogszuchtige taal en dreigden met de totale vernietiging van Israël.

 

In de vroege ochtend van 5 juni 1967 vernietigde Israël de gehele Egyptische luchtmacht. Het Jordaanse leger bombardeerde vanuit de heuvels van Oost-Jeruzalem het westelijke deel van de stad. Na felle gevechten was de operatie in een paar dagen tijd afgerond. Israël veroverde de Sinaï, de Westbank, Gaza, de Golanhoogte en Jeruzalem.

 

Omstreden bezetting

Al direct na de oorlog was de bezetting van het veroverde gebied – met de bedoeling het in onderhandelingen af te ruilen tegen vrede - omstreden, ook in Israël zelf. Volgens velen had Israël direct na de oorlog de bezette gebieden moeten ontruimen. Het land dat de staat Israël vormt was voor de Palestijnse leiders al eerder inzet van strijd: de PLO was al in 1964 opgericht, ver vóór de bezetting van 1967. Direct na de overwinning deed Israël voorstellen: veroverd land teruggeven in ruil voor vrede. Op een conferentie wezen de Arabieren het idee af: drie keer nee.   

 

Later werd de bezetting van wat als Palestijns-Arabische gebieden werd gezien een - extra - reden voor Arabische terreur tegen Israëlische burgers. Er zijn bronnen die met cijfers aantonen dat de Arabische bewoners van wat de bezette gebieden is gaan heten, er in medische en economische zin op vooruit gingen. Ze zouden de groei met hun verzet (intifada's) hebben geblokkeerd.

 

Grenzen zijn nog steeds niet  vastgelegd: volgens veel commentatoren omdat de Arabische partij het hele gebied, inclusief Israël, terugwil. Over het recht van de Joodse gemeenschap om een deel van het gebied te bewonen wordt nog dagelijks fel getwist – in Europa, in Amerika en in de Arabische wereld.

Ook in Israël zelf propageren (religieuze) partijen dat het beter is het land aan de Arabieren terug te geven en de seculiere Joodse staat op te heffen.   

 

Zes jaar later, in 1973, proberen de Arabische tegenstanders - deze keer niet met allerlei bedreigende vóóraankondigingen maar bij complete verrassing (althans voor het Israëlische leger) - opnieuw het verloren gebied terug te veroveren. Ook nu zonder succes.

 

Een merkwaardig, paradoxaal en uniek aspect van het conflict tussen Israël en zijn Arabische buren: de militaire winnaar komt in de wereldopinie na iedere slag als morele verliezer uit de bus. En, net als na wat Israëli's de Onafhankelijkheidsoorlog noemen - en de Palestijnen de Nakba - van 1948, meldden veel commentatoren  dat het om een 'gemakkelijke Israëlische overwinning' ging, waarvan de uitslag bij voorbaat vaststond.